Jeśli kiedykolwiek próbowałeś, żeby troje dzieci spojrzało w aparat jednocześnie, już wiesz: perfekcja nie jest celem. Moje ulubione rodzinne zdjęcia prawie nigdy nie są tymi, na których wszyscy grzecznie się uśmiechają do obiektywu — to raczej ujęcia, gdzie ktoś się śmieje w pół słowa, maluch ucieka poza kadr i wszystko wydaje się prawdziwe. Oto jak przygotować rodzinę do sesji, która będzie bardziej zabawą niż występem.
Planuj czas pod kątem dzieci, nie „najlepszego światła”. Piękna sesja o złotej godzinie nic nie znaczy, jeśli przypada na drzemkę. Zawsze wolę fotografować późnym przedpołudniem z dobrze wypoczętym, najedzonym dzieckiem niż o zachodzie słońca z przemęczonym.
Pomiń „powiedz ‹ser›”. Zamiast prosić o wyreżyserowany uśmiech, zapytam dzieci o ich ulubionego dinozaura albo wyzwę je na zawody w patrzeniu się. Autentyczne reakcje fotografują się o wiele lepiej niż pozowane.
Stawiaj na wygodę. Uzgodniony wygląd nie znaczy identyczny. Wybierz prostą paletę kolorów (pomyśl 3–4 uzupełniające się odcienie) i pozwól każdemu nosić to, w czym czuje się sobą — nowe, drapiące ubrania odbiją się marudnymi minami.
Zabierz ulubioną zabawkę lub przekąskę. Trochę przekupstwa jest jak najbardziej w porządku. Zdarzało mi się budować całe sesje wokół paczki krakersów Goldfish.
Odpuść „wszyscy patrzą w obiektyw”. Niektóre ujęcia, które będziesz najbardziej cenić, to te, w których dzieci patrzą na siebie, a nie na mnie.
Na koniec dnia zrelaksowany rodzic to zrelaksowane dziecko. Jeśli podejdziesz do sesji z oczekiwaniem odrobiny chaosu, wyjdziesz z zdjęciami, które naprawdę wyglądają jak wasza rodzina.